چرخ و فلک

دو وجب دیگر مانده تا قدش به پنجره برسد . صندلیش را زیر پنجره می کشد و بالای آن می رود . از آشپزخانه داد می زنم : " مامان می افتی ها . "

ولی می دانم که نمی افتد . دستگیره آن بالاست ،  دستش به آن نمی رسد . دو دستش را روی شیشه می گذارد و صورتش را می چسباند به شیشه . داد می زنم : " دخترم شیشه هارو کثیف نکن . تازه پاکشون کردم . "

چیزی نمی گوید .روی انگشتانش بلند می شود وسعی می کندخودش راکمی بالاتر بکشد.می گوید : " پس کی می ریم اونجا ؟ " و با انگشتش چرخ و فلک  شهر بازی را نشان می دهد .

می گویم : " هنوز که چرخ و فلک خرابه . هر وقت درست شد می ریم . "

می گوید : " اگه خرابه پس چرا می چرخه ؟ " غافلگیر می شوم . می گویم : " ببین درسته می چرخه ولی هیچکس که سوارش نیست . "

زیر لب می گوید : " اه ... پس کی می خوایی درست شی ؟ "

می خندم . از اینکه مدل کابین های چرخ و فلک ها عوض شده است خوشحالم . اگر مثل زمان ما بود حال داخلش دیده می شد . ولی حالا شکل کابین ها گرد شده است و داخلش دیده نمی شود .

یاد بچگیم می افتم . چقدر برای سوار شدن به چرخ و فلک گریه می کردم . اما مهسا تا حال یک بار هم گریه نکرده . همیشه هم وعده ی سر خرمن به اومی دهم . اما او هنوزمنتظرروزی است که چرخ و فلک درست شود و بعد برویم شهر بازی .

بی حوصله از صندلی پایین می آید و می رود سراغ دفتر نقاشی اش . من هم حوصله ام سر رفته . دیشب نوبت کشیک من در بیمارستان بود . برای همین خیلی خسته ام . با خودم می گویم : " فردا می برمش شهر بازی . " ناگهان به طرفم برمی گردد و می گوید : " اونجا سرسره هم داره ؟ "

لبخندی می زنم و می گویم : " آره دخترم سرسره هم داره . "

و اودوباره مشغول کشیدن نقاشی اش می شود . به آشپزخانه می روم تا برای خودم چایی دم کنم . بوی بدی به مشامم می رسد . کابینت ظرفشویی را که باز می کنم می بینم آشغالها هنوز آنجاست . دیشب احمد یادش رفته دورشان بیندازد . پلاستیک را بر می دارم و به طرف شوتینگ می روم . در شوتینگ را که باز می کنم ، مهسا مثل همیشه و برای هزارمین بار می پرسد : " چی کار داری می کنی ؟ "

همیشه از باز کردن در شوتینگ ترسانده امش . این بار هم جوابی سر هم می کنم و می گویم : " این هم سرسره ی آشغالهاست دیگه . سوار این می شن ومی رن پایین . "

از ته دل  می خندد  و دوباره مشغول  نقاشی اش می شود . می روم  بالای سرش . نگاهم می کند و می گوید : " ازاینجا تا پایین چقدر راهه ؟ " 

می گویم : " ده تا خونه به بلندیه خونه ی ما "

چشمانش گرد می شود و دهانش را باز می کند و می گوید : " ده تا خونه ؟ " و بعد همه ی انگشتان دو دستش را باز می کند .

کنارش می نشینم و می گویم : " چی داری می کشی ؟ "

 دستش را روی نقاشی اش می گذارد و می گوید : " بعدا نشونت می دم ...باشه ؟ "

لبخندی می زنم و می روم سراغ  تلویزیون .

روی کانالی می روم که فیلم سینمایی پخش می کند . باز هم مثل همیشه فیلم را ازنیمه می بینم . پاهایم را در شکمم جمع می کنم و توسن را در بغلم می گیرم و مشغول تماشا می شوم .

نمی دانم چقدر می گذرد که همینطور نشسته ام . اما دو سه دقیقه بیشتر فیلم را ندیده ام . با تکانهای محکم مهسا از خواب می پرم : " مامان تموم شد .بیدار شو ببینش . ببین چقدر خوشگل شده . پاشونمره بده . "

بی حوصله نقاشی اش را در دست می گیرم . در یک طرف دفتر آپارتمانی کج و کوله با کلی پنجره کشیده . طرف دیگر دفترش هم چرخ و فلکی بزرگ . با رنگین کمانی پررنگ هم این دو را به هم وصل کرده .

می پرسد : " خوشگل شده؟ زود باش بیست  بده . "

لبخندی به رویش می زنم و دفتر را به دستش می دهم و می گویم : " آفرین . خیلی قشنگه . مهسا جان من شب نخوابیده ام و کمی خسته ام . بذار کمی استراحت کنم .بعد پا می شم و بهت نمره می دم . "

دفتر را می بندد وکنار می رود . من هم پاهایم را روی کاناپه دراز می کنم و چشمانم رامی بندم .  

از دانشگاه که بیرون امدم دیدم باز هم شاخه گلی در دست گرفته و ایستاده ای ان طرف خیابان .  اشتباه نمی کنم ، هفتمین شاخه گلی بود که برام اورده بودی  . یک هفته بیشتر نبود که میشناختمت . ان روز بی انکه با بچه ها خداحافظی کنم امدم کنارت ، سریع گل را از دستت گرفتم وشروع کردم به بوییدنش حال عجیبی داشتم ، لذتی بسیار فراتر از بوییدن یک گل .  تا رسیدن به خانه چیزی نفهمیدم . فقط احساس می کردم سبک شده ام ، پالتو را از روی شانه ام برداشتی و موهایم را ارام جمع کردی و گردنم را بوسیدی ،اما من با لذت فقط گل را می بوییدم . ارام نشاندیم روی صندلی . کنارم نشستی و گیلاسی به دستم دادی و شروع کردی به بازی کردن با موهایم . ارام خود را کنار کشیدم و گفتم : " می دانی شش شاخه اش را هم نگه داشته ام ، این را هم می گذارم کنار انها  . سرمست از شرابی که نوشیده بودی قهقهه ای سر دادی و گفتی : " برای چه ؟ "

جوابی نداشتم . با انکه می دانستم چنین شاخه گلهایی را از هیچ جای دنیا نمی توانم پیدا کنم ولی باز خم به ابرو نیاوردم و با لبخندی هوس الود گفتم : "  چون دوستت دارم . "

روی کاناپه لم دادی . زیر نور قرمز چراغ خواب بدجنس تر از انی که بودی دیده می شدی . دوباره با ولع جرعه ای نوشیدی و گفتی : " مرا یا ان گرد سفید را ؟ !"

سریع از جایم بلند شدم و امدم کنارت . اتشی درونم شعله ور شد . دلم می خواست با خون رگهایت ناخنهایم را لاک بزنم . بی اختیار دستانم را بالا بردم و به قصد خفه کردنت انها را دور گردنت حلقه زدم . اما تو محکم بغلم کردی و با بوسه ای چندش اور ساکتم  کردی .

از همان روز است که از تو متنفرم . هم از تو ، هم از هر چه گل سرخ است . می دانی چرا ؟  دوسال است که روی دانشگاه را ندیده ام . فقط چند کتاب کت و کلفت برایم مانده . اوه ... نه !  چیز دیگری هم دارم . گلدانی با هفت شاخه گل رز حشکیده که دیگر نه رنگ دارد و نه بو .  از ان روزی که هفتمین شاخه گل را برایم اوردی دیگر پیدایت نشد . باور کن از اشغالی مثل تو این هفت شاخه را هم نمی خواهم . همه را بردار و ببر . شاید دختر دیگری جلوی دانشگاه منتظر توست .

***

انگار خوابیده است . کاغذی بغل دستش افتاده . با خطی ریز و درشت . جمله ی اخر را خیلی بزرگ نوشته : " شاید دختر دیگری جلوی دانشگاه منتظر توست . نه ! زیاد مغرور نشو منتظر تو نیست منتظر شاخه گلهایی است که در هیچ جای دنیا لنگه ی انها را پیدا نمی کند . حتی به قیمت تمام  زندگیش ."